Przejdź do głównej zawartości

najlepsza Sensacja recenzja filmu - serial sensacyjny recenzja

 


The Gods of Egypt został wyreżyserowany przez Alexa Proyasa, filmowca, który sygnalizował swoje znaki innowacyjnymi wizualnie filmami z lat 90., takimi jak The Crow and the Dark City, zanim rozpoczął stylowe (choć mniej pomysłowe) wysokobudżetowe projekty, takie jak ja, Robot. Niestety, w egipskich bogach jest bardzo mało wczesnej kreatywności, jest to mitologiczna fantazja / przygoda, która jest znacznie mniejsza niż jej nazwa i budżet 140 milionów dolarów. Nawet ci, którzy byli beznadziejni w stylu ignoranckiego Starcia Tytanów, ale niewiarygodnego, odnoszącego sukces bombowy, a być może przyszłego filmu kultowego, mogli tu ucierpieć z powodu tego, co faktycznie oferują bogowie Egiptu.

Scenariusz „Egipskich bogów” został napisany przez duet napisany przez Burka Sharplessa i Matta Sazamę (Dracula Untold, ostatni łowca czarownic), którzy mają na celu radzenie sobie z mylącym (i tandetnym) filmem B z egipskiej mitologii poprzez dodanie samoświadomego humoru. mieszanka (w dużej mierze dzięki uprzejmości Beka, który mądrze się łamie) – ale w wykonaniu, dążenie egipskich bogów do mrugnięcia okiem do publiczności tylko zmniejsza, a nie zwiększa, wartość wewnętrznego obozu filmu. Podobnie jak w mitologicznych filmach akcji o starciu (i gniewie) Tytanów i Nieśmiertelnych, egipscy bogowie mogą pochwalić się strukturą narracyjną w stylu gier wideo, w której bohaterowie filmu spotykają „bossów” walczących jeden po drugim. Jednocześnie egipscy bogowie zawierają zbyt wiele szczegółów postaci w miksie – najwyraźniej po to, by stworzyć narracyjną podstawę serii – i odwraca uwagę od prostego, ale bezpośredniego, wirującego działania esencji. Efektem końcowym jest film, w którym rytm fabuły nieustannie się toczy, ale często bez rymu i bez powodu.

 

Niestety, nawet jeśli masz znaczne źródło budżetu, egipscy bogowie również nie trafiają do klasy okularów CGI. Proyas, współpracujący z Peterem Menziesem (Zderzenie tytanów, Niezniszczalni 3), zestawia serię pomysłowych stworzeń fantasy i pomysłów, które pochodzą z prawdziwej egipskiej mitologii, kiedy wydają się głupie, ale większość z nich ma wyraźny „zielony ekran” wygląd, co oznacza, że ​​nie są w stanie idealnie pomylić prawdziwych bohaterów filmu z cyfrowym tłem (które nawet same w sobie są przekonujące); i chociaż koncepcja egipskich bogów jest podobna do koncepcji normalnych ludzi, choć znacznie większa, ciekawa, efekt filmu jest nieprzyjemny ze względu na słabe techniki strzelania (w przeciwieństwie do metod stosowanych w filmach Władca Pierścieni i Hobbita do tworzenia podobnych efektów). Egipscy bogowie również byli filmowani w 3D i mają tendencję do robienia zdjęć kamerą zanurzeniową zamiast wyskakujących efektów, chociaż nie wnosi to nic nowego do stołu filmowego 3D – nie wspominając już o tym, że dodatkowa głębia ostrości zapewniana przez 3D wymaga głęboki wypadek. zwracają większą uwagę na mroczne, cyfrowe fragmenty filmu.

Mimo kontrowersji rzucającej biel, zespół bogów i Egiptu jest mieszaną torbą zarówno pod względem występów, jak i rozwoju postaci. Brenton Thwaites (słynny Podatek) jako Bek jest archetypem „złodzieja o złotym sercu”, ale postaci brakuje charyzmy, by wywrzeć trwałe wrażenie; Gerard Butler podobnie ustawia słabego antagonistę jako wściekły zestaw bogów, ledwo utrudniając motywację interesującej postaci lub obecność ekranu (z wyjątkiem kilku momentów, kiedy Butler przeżuwa krajobraz). Nawet Nikolai Coster-Waldau może tu zebrać tylko odwodnioną wersję ducha Jaime Lannistera w roli Horusa, mimo że bóg w filmie to postać, która ma jakiś prawdziwy łuk. Co do Courtney Eaton (Mad Max: Fury Road) jako śmiertelnika Zaya: zrobi wszystko ale postać interesuje się dwuwymiarową miłością i po prostu nie odgrywa aktywnej roli w większości filmu. Podobnie Rufus Sewell (Hercules) jako architekt samoobsługowy, Urshu jest niczym więcej niż zapomnianą, przerażającą kamizelką złoczyńcy.

 

Na drugim końcu spektrum aktorskiego jest Elodie Yung (GI Joe: Retaliation), Hathor, która z jednego z najpiękniejszych (i najzabawniejszych) bogów Egiptu czyni zalotną boginię miłości, co jest lepsze dla nadchodzącej Elektry przełom sezonu 2 Daredevil (zauważ, że tutaj jest srebrna podszewka). Podobnie Chadwick Boseman – który również dołączy do Marvel Cinematic Universe w 2016 roku jako Czarna Pantera – jest zabawnie dziwny i ekscentryczny, podczas gdy Thoth, Bóg Mądrości, pomaga Horusowi i Connect w ich misji. Wreszcie zdobywca Oscara Geoffrey Rush (Piraci z Karaibów) jako dziadek Horusa, bóg Ra, uderza we właściwe dźwięki hammy – wszystko to jest jeszcze bardziej odpowiednie, widziane jako Ra. Sceny należą do najlepszych i wspaniale wspaniałych momentów, które mogą ofiarować bogowie Egiptu.

W podsumowaniu? The Gods of Egypt to przygoda fantasy bez serów i okularów, która jest zbyt nudna, aby bawić się na kempingu. Niektóre elementy filmu działają, ale egipscy bogowie to zazwyczaj film, który prawdopodobnie ziewa, ponieważ wywołuje podekscytowanie – a nawet mnóstwo nieoczekiwanego śmiechu. Ci, którzy lubią głupie starcie z przygodowej przygody w stylu Tytana, prawdopodobnie wystarczą, aby docenić film tutaj, jeśli zapewnią wygląd do oglądania w domu. Wszyscy inni: najlepiej, aby przeszło do życia pozagrobowego.
Dobra, teraz, kiedy moje wewnętrzne dziecko powiedziało to, co chciało powiedzieć, zacznę od reżysera poruszającego się wraku pociągu, Tarsem Singh. Według IMDB od czasu wyreżyserowania Celi nie zrobił wielu karier w filmach fabularnych, co nie powinno dziwić nikogo, kto ją widział. Jestem pewien, że Singh wykonał świetną robotę przy reklamach i teledyskach, które określiły jego wczesną karierę, ale jako reżyser filmów fabularnych narobił bałaganu. Muszę przyznać, że obrazy The Cell są bardzo oszałamiające, ale to tylko jeden z wielu elementów potrzebnych, aby film naprawdę wyszedł z parku. Zawsze uważałam, że Jennifer Lopez jest pełną czci aktorką, ale wydaje się tutaj niemal zabawna. Vince Vaughn wykonał świetną robotę w Swingers, ale nie możesz tego wiedzieć, jeśli obejrzysz ten film. Na pewno tu slumsa. Byłem całkowicie żywy, kiedy przeczytałem, że Roger Ebert uważał to za jeden z najlepszych filmów z 2000 roku. Widziałeś inny film zatytułowany The Cell, o którym jeszcze nie słyszałem?

 

Czasami nie jestem pewien, co myślę o karierze Jennifer Lopez. Została rozpoznana jako dziewczyna w „Na żywo w kolorze”, a następnie, po występie w Selenie, stała się uczciwą gwiazdą i została pierwszą latynoską aktorką, która zarobiła milion dolarów za rolę filmową. Ponieważ szczęście i talent wyraźnie widziały jego stronę, jakie filmy wybrałeś po występie, w którym kręci się gwiazdy? Oczywiście wybrał dwie krzywki - Anaconda i U-Turn. Co zaskakujące, odkryłem, że zdecydowana większość jego filmów jest przeciętna i dość przerażająca. Dla każdego niewidzialnego lub niedokończonego życia istnieje Gigli lub Cell, które je równoważy. Nic więc dziwnego, że odgrywa złą rolę w większości swoich filmów. Z pewnością dotyczy to The Cell.

 

Duża część filmu rozgrywa się w instytucie badawczym, którego badania są w całości finansowane przez zamożnych rodziców jedynego pacjenta placówki, chłopca w śpiączce. Placówka ma pewien rodzaj sprzętu, który pozwala Catherine Deane (w tej roli Jennifer Lopez) dosłownie wchodzić do ludzkich umysłów. Co ciekawe, gdy wpadnie im do głowy, wszystko wygląda jak teledysk Nine Inch Nails. Oczywiście Catherine ma dwa kopnięcia z boku (grane przez Marianne Jean-Baptiste i Dylan Baker), którzy pracują za kulisami i są stale ostrzegani, aby nie zapuszczać głowy chłopca zbyt daleko, cokolwiek to znaczy. (Film musiał zagłębić się w mojej głowie, bo wtedy bolała mnie głowa.) Catherine miała ograniczony sukces w kontaktach z chłopcem w śpiączce, ale zanim zdążyła powiedzieć „Gdzie”. przycisk szybkiego przewijania do przodu? „Zdaliśmy sobie sprawę, że agent FBI Peter Novak (w tej roli Vince Vaughn) ma drugiego pacjenta.

Carl Stargher (grany przez Vincenta D'Onofrio) to seryjny morderca. Ale Carl to nie tylko lider fabryki, seryjny morderca w wersji ogrodowej. Ma wyrafinowaną celę, w której trzyma ofiarę kobiety. W celi jest instalacja wodno-kanalizacyjna, która od czasu do czasu włącza się na krótko. Po około dwóch dniach woda pozostaje, dopóki cela nie zostanie całkowicie wypełniona wodą i utonie ofiarę. Chociaż nie ma go w tym czasie, ma kilka kamer do nagrywania całej rozrywki. Po śmierci ofiary podnosi się nad zwłokami z serią pierścieni przebitych w plecy (!), zaczyna odtwarzać taśmę i robi kilka rzeczy, które są bardziej nieodpowiednie dla dżentelmena podczas oglądania taśmy. Innymi słowy, poważnie chory koleś. Okazuje się, że FBI „dochodzenie skłoniło ich do” że Stargher był podejrzany o popełnienie morderstwa. Dowiadują się również, że zniknęła inna kobieta i podejrzewają, że Stargher został porwany. Opierając się na znajomości ich metod, wiedzą, że aktualna ofiara ma mniej niż dwa dni życia, chyba że zdoła złapać Starghera.

Ku zaskoczeniu FBI, Stargher jest w domu, kiedy przebija się przez swoje siedzenie, ale są dwa problemy. Po pierwsze, jego obecnej ofiary nie ma. Po drugie, Stargher nagle zapadł w śpiączkę, więc nie ma szansy nikomu powiedzieć, gdzie jest. Dlatego agent Novak dzwoni do Catherine Deane, aby sprawdzić, czy uda mu się dostać do głowy Starghera i powiedzieć mu, gdzie FBI znajduje obecną ofiarę, zanim utonie. Zgadza się, że nie trzeba mówić, że w głowie Starghera jest zagubione miejsce. Jak większość seryjnych morderców, to dzieciństwo postawiło „rozrywkę” w pozycji „dysfunkcjonalnej”. Jeszcze bardziej niesamowite jest to, że Deane faktycznie zaczyna podkreślać Starghera, znacznie bardziej z powodu strachu przed bocznymi pułapkami, które boją się zajść mu zbyt daleko w głowę. Poważnie, kiedy wejdzie do twojej głowy, jest potem jak duże rozmycie. Pamiętam krojenie krowy, Katarzynę wypadającą z dziury i kumpla chodzącego z gównem. (Nie martw się, to nie będzie miało sensu nawet po tym, jak go obejrzysz.) W każdym razie tak naprawdę nie wiedziałem, co tu się u diabła dzieje, chociaż spektakl był oszałamiający. W tym momencie historii jest tak wiele pytań. Czy Catherine uratuje sytuację, jeśli skonfrontujesz umysł wulkanu ze Stargherem? Czy będzie w stanie dostać się do umysłu Starghera bez uszkodzenia własnego umysłu? Czy FBI będzie w stanie uratować obecną ofiarę, zanim utonie? Czy publiczność jest zainteresowana? Jak zwykle nie sprzedam zakończenia, ale mówię, że efekt końcowy skłonił mnie do zastanowienia się, dlaczego tak absolutnie konieczne było obsadzenie w tym filmie Jennifer Lopez (poza

 

Dobra, pieprzyłem dużo J-Lo; Teraz przechodzimy do Vincenta D'Onofrio. Vincent, Vincent, Vincent... Et tu, Vincent? Odkąd po raz pierwszy zobaczyłem prywatny występ Pyle'a w Full Metal Jacket, był moim ulubionym aktorem, ale chcę wiedzieć, co było na świecie, aby uzyskać takie dopasowanie. (Po namyśle mogę nie chcieć wiedzieć). Myślę, że można argumentować, że rola Starghera rzuciła mu wyzwanie i pozwoliła mu rozwinąć umiejętności aktorskie, ale to samo zrobił Hamlet. Mając karierę tak długą i doskonałą jak on, czy nie mógł wybrać czegoś lepszego niż The Cell? A Vince Vaughn… wiesz, pomyśl o tym, jego kariera przypomina nieco karierę Lopeza. Miał premierę w Swingers, a następnie towarzyszył mu w The Lost World. To było sprytne posunięcie, ale później powrót do raju był średnią przeróbką glinianych gołębi i Psycho. Co? Nie zrozum mnie źle; Vince Vaughn jest utalentowanym aktorem, ale oglądając The Cell nie wiedziałbyś. Może dzwonił.

Najważniejsze jest to, że ten film cierpiał z powodu głębokiego scenariusza, dwuznacznej głównej aktorki i reżyserii, która może być hojnie słaba i myląca. Jeśli kochasz oszałamiające efekty wizualne, które pasowałyby do nich bez istotnej historii, weź torebkę popcornu i swój ulubiony dwulitrowy litr i ciesz się. Ale jeśli potrzebujesz inteligentnej, spójnej historii z mocnymi aktorskimi grami i kompetentnym kierownictwem, to Cell nie jest filmem dla Ciebie.
Znany profesor Havard i symboliczny Robert Langdon (Tom Hanks) budzi się w szpitalu we Florencji we Włoszech. Czuje się bardzo niechlujny, doznał tajemniczej kontuzji głowy i nie pamięta wydarzeń z ostatnich kilku dni. Zanim skłonny lekarz Langdona, Sienna Brooks (Felicity Jones) może wyjaśnić Robertowi, że był w swoim stanie, kiedy przybył do szpitala, pojawia się (podobno) policjant i próbuje zabić Langdona. Z pomocą Sienny para udaje się uniknąć śmierci i schroni się w jej mieszkaniu.

 

 

Chwilowo bezpieczny Langdon robi wszystko, co w jego mocy, aby uporządkować to, co się z nim stało, pomimo jego obecnego stanu. Przegląda swoje rzeczy i znajduje wskaźnik Faradaya przedstawiający mapę piekła Sandro Botticellego opartą na Dante Inferno i zawiera wskazówki, które wydają się być związane ze śmiertelną sugestią szaleńca miliardera (Ben Foster). jak rozwiązać problemy przeludnienia ludzkości. Zadaniem Langdona i Sienny jest podążanie śladami i sprawdzanie, dokąd prowadzą – w nadziei, że dzięki temu zapobiegną straszliwemu, niszczącemu świat wydarzeniu.

Po tym, jak powieści Dana Browna Roberta Langdona stały się częścią ducha czasu w 2000 roku, było nieuniknione, że Langdon wskoczy na duży ekran – coś, co zrobił pod kierunkiem Rona Howarda i Toma Hanksa, którzy grali w Kodzie Leonarda da Vinci w Kodzie Leonarda Da Vinci. W 2006 roku po raz drugi w filmie Anioły i demony z 2009 roku. Trzeci film Langdona Howarda i Hanksa, Inferno, oparty na czwartej powieści Langdona Browna, pojawia się siedem lat po ostatniej przygodzie Langdona – i podobnie czuje się zapóźniony w obecnym krajobrazie kinowym. Fani Hanka, którzy przejmują słynną „symboliczną” postać, oczywiście doceniają jego powrót – ale podobnie jak niedawno wydane kinowe wydawnictwo Jacka Reachera: Never Go Back, Inferno to kontynuacja akcji i niewiele więcej niż nieinspirowana próba.

 

Jako część adaptowanego na ekranie Davida Koeppa (który był także scenarzystą do Aniołów i demonów), Inferno zawiera znane teraz trofea narracyjne Roberta Langdona – w tym ukrytą tajemnicę opartą na poważnym zawieszeniu niewiary, a Langdon ma kobiece rozszerzenie którego głównym celem jest zapewnienie mu kogoś, kto wyjaśni fabułę filmu i zatai historyczne fakty artystyczne/kulturowe. Inferno ma na celu zmylenie Langdona z wadą od początku historii (patrz jego tajemniczy stan amnezji), ale to „przekręcenie” formuły Dana Browna nie pozwala na pogłębienie postaci Langdona ani na nowe światło. W drugiej połowie filmu wpleciony jest fragment, w który zawarte są postacie z przeszłości Langdona.Oto większy, ale podobny eksperyment,

Howard, jako reżyser, wydaje się lepiej rozumieć, jak utrzymać poczucie tempa dzięki tym adaptacjom filmowym Dana Browna – tj. Inferno jest w rozsądnym tempie i generalnie jest w stanie iść naprzód, zamiast pozostać na nim zbyt długo . jedyny rozwój, zwrot akcji lub rotacja, którą wprowadza plan (co jest dobre — ponieważ większość zwrotów akcji jest bardziej telegrafowana). Inferno mniej udaje się na planszowych planach dla scenografii lub serii pościgów, na przykład we Włoszech i Turcji, gdzie kręcono je na miejscu. Wizualnie są tu zaskakujące momenty w „serii wizji”, kiedy Langdona prześladował błysk obrazów przedstawianych przez piekielną sztukę, choć są one zbyt edytowalne i szalone, by się nimi cieszyć; który obejmuje większość filmu,

 

Tom Hanks powraca do swoich podopiecznych jako Robert Langdon i dodaje odrobinę magii ratującemu świat, rozwiązującemu zagadki profesorowi z Harvardu – ale wciąż brakuje mu osobowości, która sprawia, że ​​podobne postacie z innych franczyzobiorców są zabawne, aby zobaczyć Benjamina Gatesa z National Skarb w szczególności). Inferno, jako Sienna Brooks, stara się, aby Felicity Jones była bardziej aktywną (i dobrze znaną) graczem w przedstawionej tu fabule niż jej poprzednicy w poprzednich przygodach Langdona, jednocześnie dając jej więcej odpowiedniego tła. Brooks wciąż jest znacznie bardziej naładowanym akcją urządzeniem niż osobą, której charakterystyka jest potrzebna, aby historia się toczyła, ale to z winy nagrodzonego Oscarem Jonesa – który oczywiście zagra w grę, która wydaje się dużo.

Zwolennicy Inferno to imponująca kolekcja międzynarodowych talentów aktorskich - Ben Foster (piekło lub wysoka woda), francuski aktor Omar Sy (Jurassic World) i duńska aktorka Sidse Babett Knudsen (Westworld) - a ci wykonawcy są tutaj chwytani i odgrywają role postaci, które nie pozwól im naprawdę napinać działających mięśni. Indyjski aktor (i gwiazda Sy Jurassic World), Irrfan Khan, naprawdę wnosi bardzo potrzebne pragnienie do tego procesu, grając z szefem podejrzanej prywatnej firmy, której ciemne poczucie humoru i moralnie niejednoznaczny status są interesujące do naśladowania. Postać Khana zwraca również uwagę na jedną z największych wad filmów Roberta Landona: ogólny brak samoświadomego humoru i chęć do

 

Inferno raczej nie dostanie serii filmów Roberta Langdona dla każdego nowego fana – i nie jest to warte dużo oczekiwania, aby to zrobić. Przedstawione są tutaj aspekty współczesnej kultury (nadejście nowoczesnych technologii, takich jak iPhone i drony), ale film w dużej mierze wygląda i, co ważniejsze, przypomina to, co Hollywood wydałoby w 2000 roku. Inferno stara się przywrócić dzieła Dana Browna do miejsca popkulturowej dominacji, które od tego czasu zostało zajęte, w kinowym krajobrazie, który od tego czasu się zmienił. Niezwykli fani postaci Roberta Langdona (i jego portretu Hanksa) mogą zyskać większą atrakcyjność w Inferno, ale ostatnie przygody innych fanów Langdona prawdopodobnie wydają się wystarczająco pamiętne ... i może być rozczarowujący z powodu kilku elementów postaci i jej świata. zmienił się, w ostatnich latach go widzieliśmy
Persecution: Impossible – Rogue Nation odnajduje legendarnego agenta MFW Ethana Hunta (Tom Cruise), który został schwytany w grze w kotka i myszkę z The Syndicate: międzynarodową organizacją przestępczą, która od dawna utrzymywała swoje istnienie w tajemnicy, a tajne metody były wykorzystywane do wywoływania chaosu na świecie . Jednak kiedy dyrektor CIA Alan Hunley (Alec Baldwin) z powodzeniem oferuje rozwiązanie MFW z powodu jego lekkomyślnego zachowania w przeszłości, Ethan postanawia oszukać i odkryć tajemniczego przywódcę, który najwyraźniej jest odpowiedzialny za kierowanie Syndykatem.

 

Zaufani agenci Ethana — Benji Dunn (Simon Pegg), Luther Stickell (Ving Rhames) i William Brandt (Jeremy Renner) — oraz Ilsa Faust (Rebecca Ferguson), tajemnicza osoba, która podtrzymuje jego misję, są zaufanymi agentami jego prawdziwych przynależności tajne. Gdy syndykat robi kolejny duży krok, opierając się o ścianę i wyłączając zegar, zespół MFW musi uratować sytuację i udowodnić, że świat wokół nich jest bezpieczniejszym miejscem.

 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Najdłuższa recenzja filmu sensacyjnego

  Następnie Miles natrafia na wersję uniwersum Spider-Mana, która próbuje uniemożliwić Kingpinowi (Liev Schreiber) użycie super rękawa zbudowanego pod Brooklynem, ponieważ może on otworzyć czarną dziurę. Miles obiecuje, że Spider-Man zniszczy superhid Kingpina i uratuje tłumy. Jednak, gdy staje się jasne, że pająki z innych wymiarów poematu Pająka rozpadli się w krainie Milesa – w tym Peter B. Parker (Jake Johnson), Gwen Stacy (Hailee Steinfeld), Spider-Man Noir (Nicolas Cage) ), Spider-Ham (John Mulaney) i Peni Parker (Kimiko Glenn) – Miles musi odesłać ich do domu, zanim zatrzyma super rękaw. Biorąc pod uwagę, że mile zyskały ostatnio swoją moc, nie jest jeszcze dyskusyjne, czy jest gotowa na zatrudnienie królowej. Miles musi nauczyć się kontrolować jej moc, Spider-Man: The Spider Poem został wyreżyserowany przez scenarzystę Małego Księcia Boba Persichettiego, Petera Ramseya (The Rise of the Guards) i Rodneya Rothmana, scenarzystę Jump Street 22, na podstawie scenariusza Rothmana i P

Sensacja recenzja filmu - serial sensacyjny recenzja najlepsza

  Niezależnie od tego, czy mamy dwóch okropnych przegranych, mam na myśli to, że „bohaterowie” przerzucili się z Quick Mart na Mooby, jeśli chodzi o ich zwykłą pracę. Tak, ok, rozumiem… to jest PUNKT filmu, ale człowieku… wczesne lata 30-te i wspólne fast foody działają? NIE jako menedżer? W porządku, krótkie podsumowanie fabuły: nasz główny facet w końcu wylądował ze wspaniałym dzieckiem, świetnym wyglądem i pieniędzmi. Problem w tym, że jest z nim od około 10 lat i ma całkowitą kontrolę. Zamierzam go porwać do Jersey na Florydzie, gdzie pokażą mu jego prawa dotyczące nowego domu i pracy. Innym problemem jest to, że ma oczywisty urok między nim a menedżerem Mooby'ego, wieloletnim przyjacielem, i Becky, która ma pod powierzchnią romantyczne zainteresowania (gra Rosario Dawson). I oczywiście najlepszy koleś nie chce, żebyś odszedł. Dwie ikony Kleryków również powracają po 6 miesiącach rehabilitacji i pozornie odnalazły Jezusa. Podczas gdy zawsze lubię Kevina Smitha w jego cichej rol

Recenzja filmu sensacyjnego

  Zespół stojący za Keanu nie ogranicza się do satyrycznych i / lub rozrywkowych filmów kryminalnych / gangsterskich, ponieważ film (jak wiele szkiców Key and Peele) wyraźnie odnosi się do wielu popularnych hollywoodzkich filmów - i tak, Keanu zawiera żart o pewnym aktor kręci się wokół tego, kto mógł nawet zainspirować imię kociaka o tym samym imieniu. Znaczna część humoru filmu (który osiąga swój cel i jest w ogóle nieobecny) porusza się tam iz powrotem między dwoma partiami; jednak jeśli chodzi o reżyserię, Atencio nadal ciężko pracuje, aby zapewnić, że zabawne montaże i/lub komedie wizualne są wystarczająco zintegrowane z procesem. To z kolei pozwala Keanu poczuć się jak w kinie, a nie tylko jako zbiór scen Key i Peele, jak można się spodziewać, są główną atrakcją Keanu, podobnie jak urocza tytułowa postać (w tej roli aż siedem różnych kotów). Podobnie jak w przypadku bohaterów poprzednich pojazdów napędzanych komiksami, w filmie istnieją oczywiste podobieństwa między niechlujnymi

Film sensacyjny recenzja

 Rogue Nation to piąta część serii filmów Mission: Impossible, ale wciąż jest tak świeża jak zawsze, nawet dziewiętnaście lat po premierze pierwszej części w kinach. W dużej mierze jest to zasługą nagrodzonego Oscarem scenarzysty / reżysera Christophera McQuarrie, który pracował u boku Cruise'a przy niektórych z jego najlepszych filmów w ciągu ostatniej dekady, takich jak Valkyrie i Edge of Tomorrow (obaj byli razem): McQuarrie ). Ekran McQuarrie i Drew Pearce (Iron Man 3) w Rogue Nation jest bardzo podobny do labiryntu, nawet jak na standardy serii Mission: Impossible. Scenariusz McQuarrie przypomina jednak scenariusz „Podejrzanych”, biorąc pod uwagę, jak właściwie połączyć wymaganą wystawę z rzadkim, ale ostrym dialogiem i pokrętną fabułą, która jest bardziej inteligentna niż przeciętna dla tego gatunku. W narracji Rogue Nation brakuje poprzedniej najlepszej misji: Impossible Movies to osobisty dramat. Podobnie jak czwarty film (Ghost Protocol), tworzy przejrzystą i ściśle zorgan

Sensacja recenzja filmu - serial sensacyjny recenzja

  Pomimo podstaw recenzji i (teraz) przestarzałych efektów, adaptacja Fantastic Four Tima Story odniosła sukces od połowy 2000 roku, ponieważ 20th Century Fox zarobił ponad 500 milionów dolarów na całym świecie, przy łącznym budżecie serii 230 milionów dolarów. Trzymając się kurczowo kręcenia nowego filmu Fantastyczna Czwórka (aby prawa nie wróciły do ​​Marvel Studios), Fox zlecił reżyserowi kroniki Joshowi Trankowi rozpoczęcie wznowienia serii – mając nadzieję, że młody filmowiec będzie w stanie zrobić to samo. rozrywki. , dramat i atrakcja, która zadebiutowała jako student pierwszego roku. Niestety, wraz z ponownym uruchomieniem Fantastycznej Czwórki, rozszerzenie Trank wyciągnął rękę, czyniąc z niego film, który był niewyobrażalny pod każdym względem (postać, historia i efekty specjalne). Najgorszy ze wszystkich   Film zaczyna się na mocnej stopie, opowiadając kontemplacyjną historię science fiction z kilkoma rysunkami nosa (szczególnie od dorosłych z życia Reeda) i buduje wyjątkowe