Przejdź do głównej zawartości

Film sensacyjny recenzja

 Rogue Nation to piąta część serii filmów Mission: Impossible, ale wciąż jest tak świeża jak zawsze, nawet dziewiętnaście lat po premierze pierwszej części w kinach. W dużej mierze jest to zasługą nagrodzonego Oscarem scenarzysty / reżysera Christophera McQuarrie, który pracował u boku Cruise'a przy niektórych z jego najlepszych filmów w ciągu ostatniej dekady, takich jak Valkyrie i Edge of Tomorrow (obaj byli razem): McQuarrie ).

Ekran McQuarrie i Drew Pearce (Iron Man 3) w Rogue Nation jest bardzo podobny do labiryntu, nawet jak na standardy serii Mission: Impossible. Scenariusz McQuarrie przypomina jednak scenariusz „Podejrzanych”, biorąc pod uwagę, jak właściwie połączyć wymaganą wystawę z rzadkim, ale ostrym dialogiem i pokrętną fabułą, która jest bardziej inteligentna niż przeciętna dla tego gatunku. W narracji Rogue Nation brakuje poprzedniej najlepszej misji: Impossible Movies to osobisty dramat. Podobnie jak czwarty film (Ghost Protocol), tworzy przejrzystą i ściśle zorganizowaną trójkolorową strukturę wokół różnych sekwencji akcji.

 

McQuarrie, podobnie jak filmowcy Mission: Impossible, którzy pojawili się przed nim, wciela się w postać Ethana Hunta i świat Rogue Nation, jednocześnie zawierając istotne elementy związane z serią. Rogue Nation przypomina poprzedni reżyserski film McQuarrie'ego z Cruisem, Jackiem Reacherem, który oferuje dreszczyk emocji ze sztyletem i misterną akcją, która pokazuje wyrafinowane (i zabójcze) umiejętności protagonisty. McQuarrie i jego operator Robert Elswit (Will Be Blood, Nightcrawler) również pokazują ślady stylu reżyserskiego Briana De Palmy w pierwszym Mission: Impossible, genialnym wizualnie i maleńkim serialu, który zawiera ekstrawaganckie (austriackie opery) i scenerię w stylu dzikiego zachodu (Maroko). ), uruchamiają nawet tapety w stylu noir (w nocy na ulicach Londynu).

W utworach wykonanych przez Rogue Nation brakuje ogromnego zakresu prac w Ghost Protocol (nawet podczas słynnego wyczynu wiszącego samolotu Cruise), więc nie potrzebujesz najnowszego filmu Mission: Impossible, aby obejrzeć IMAX. Jednak dzięki starannej i często artystycznie stylizowanej edycji Eddiego Hamiltona, Rogue Nation można odkryć z suspensem przy braku możliwości (Kick-Ass, Kingsman: The Secret Service). Uzależnienie od spektaklu na dużą skalę odróżnia Rogue Nation od podobnego globalnego punktu w ostatnim czasie; to z kolei sprawia, że ​​​​Mission: Impossible jest filmem, który wiąże się z wysoką stawką i świetną zabawą, ale także wydaje się być przygodą prawdziwego szpiegostwa.

 

Wersja Ethana Hunta przedstawiona w Rogue Nation jest doświadczonym profesjonalistą (przypomina również Cruise jako Jack Reacher), chociaż tutaj postać wydaje się bardziej wrażliwa fizycznie i jest stale poszkodowana podczas pracy; dzięki temu Cruise może przedstawić wersję Hunt, która subtelnie ewoluowała z poprzednich filmów Mission: Impossible. Ethan, jak wskazano wcześniej, nie ma wyraźnego łuku w obszarze Rogue Nation, ale film wciąż po cichu potwierdza pracę, którą włożył przez lata. Tymczasem Cruise po raz kolejny udowadnia, że ​​jest kilka innych hollywoodzkich gwiazd kina akcji, które są oddane i gotowe narazić się (dosłownie) na samookaleczenie.

Rebecca Ferguson (Biała Królowa) ożywia swoje postacie jako Ilsa Faust, nowicjuszka w Rogue Nation, z jej duchem, inteligencją i wyrafinowaniem, które ułatwiają jej wyobrażenie sobie Fergusona prowadzącego własny film akcji; że seria Ilsa’s Mission: Impossible jest najlepiej zaokrągloną postacią kobiecą (i jak dotąd najlepszym filmem dla Ethana), wisienką na torcie. Pegg jako Benji znów jest solidny, zapewniając jednak komiczną ulgę (a nawet serce) postaci, jednocześnie wypełniając świeży grunt każdym nowym szczegółem. Tymczasem Renner i Rhames nie muszą spędzać tak dużo czasu, chociaż Rogue Nation przedstawia ich w podgrupie, w której muszą ze sobą współpracować – zapewniając przy tym dobrą akcję kumpli / komedia.

 

Postać Baldwina Rogue Nation niekoniecznie musi być rozszerzona na aktora (Hunley jest trochę jak Jack Donaghy: dyrektor CIA), ale jego celem jest półkomiczna przeszkoda, która zmusza Ethana i jego zespół do ratowania świata. wsparcie rządu. Podobnie Sean Harris (Prometeusz), jako antagonista Rogue Nation o lepkim głosie, nie jest tak cicho groźny, jak mogłoby się wydawać, ale ponieważ postać często pozostaje w cieniu, nie osłabia to wysokiej stawki filmu. Co więcej, brat pamiętnego Janika „Bone Doctor” Vintera (Jens Hultén) ​​- który zajmuje niemal tyle samo czasu na ekranie co Harris - wypełnia główne niedociągnięcia filmu.

W skrócie: Mission: Impossible – Rogue Nation to sprytny i ekscytujący hit kinowy, a także kolejna mocna odsłona serii akcji Toma Cruise'a. Rogue Nation jest również dowodem na to, że współpraca filmowa Cruise'a i McQuarrie nie tylko przyniosła solidny powrót, ale także poprawiła się z biegiem czasu i doświadczeniem. Dopiero okaże się, który filmowiec Cruise zwerbuje kolejną turę do świata Ethana Hunta (w powstającej już Mission: Impossible 6), ale w międzyczasie Rogue Nation można polecić jako całkiem spory kawałek letnich filmów. jako całkowicie niezależne doświadczenie.
Przez dziesięciolecia pojawiały się śmieszne lokacje dla horrorów, zwłaszcza po wydaniu filmów klasy B, a Peter Strickland In Fabric oferuje kolejną grę w postaci zabójczego kostiumu. Chociaż taki warunek może być bardziej podekscytowany filmem B, Strickland kieruje swój film w innym kierunku i kieruje elementy włoskich filmów giallo z lat 70. do bardziej ilustracyjnego kanału w stylu horroru. Pod względem merytorycznym In Fabric porusza tematy i krytykę kapitalizmu konsumpcyjnego przez pryzmat dziwnego sklepu, w którym można kupić mordercze ubrania. Tkanina zabija dziwną, klimatyczną opowieść grozy o morderczej odzieży w komentarzu do kapitalizmu konsumpcyjnego, w którym styl to znacznie więcej niż tkanina.

Film śledzi kilka osób, które spotykają się z ubraniem, w tym niedawno rozwiedzioną Sheilę Woodchapel (Marianne Jean-Baptiste), która kupuje ubranie w sklepie Dently and Soper z pomocą kierownik sklepu Miss Luckmoore (Fatma Mohamed). Dziwne wydarzenia nękają jednak Sheilę, jej syna Vince'a (Jaygann Ayeh) i jej dziewczynę Gwen (Gwendoline Christie). Ostatecznie suknia trafia do przyszłych małżeństw, Babs (Hayley Squires) i Reg (Leo Bill), chociaż dziwne wydarzenia trwają nadal z nowymi właścicielami sukienki. Ale podczas gdy inni, jak Sheila, są przekonani o złu kostiumu, okaże się, że ktoś, kto przekaże kostium, może pozbyć się skłonności zabójcy.

 

 

Strickland nakłada podwójny obowiązek na In Fabrica, który jest scenarzystą i reżyserem filmu. Daje to samochodowi znacznie większą kontrolę nad tym, jak film ożywa, a celowe wybory Stricklanda są niezwykłe w całym filmie. W każdym aspekcie In Fabric, od sposobu, w jaki mówi panna Luckmoore, po kadrowanie postaci w aparacie, widać oczywisty poziom staranności. Strickland wyraźnie ma bardzo charakterystyczny głos filmowy, inspirując filmy giallo z przeszłości i dostosowując styl do jego historii. A przede wszystkim styl i atmosfera przyciągają uwagę Stricklanda, zapewniając wyjątkowe wrażenia kinowe – ale nie dla wszystkich. Koncentrując się na stylistyce filmu, widzowie będą rozczarowani, podczas gdy inni będą cieszyć się przerażającą atmosferą kultywacji In Fabric.

Patrząc na gwiazdy filmu, Mohamed uwodzicielsko uwodzi tajemniczo dziwną kierownik sklepu, pannę Luckmoore. Na drugim końcu spektrum Miss Luckmoore Mohameda jest równoważona przez bardziej ugruntowaną, realistyczną grę Jean-Baptiste niż Sheila. Porównanie dziwnego kierownika sklepu Miss Luckmoore z niezwykle normalną Sheilą oferuje w filmie trochę zabawy, choć może to być po prostu dziwne. Jednak gdy drugą część In Fabric bardziej niosą Giermkowie i Dzwon, traci część magii Mohameda i Jean-Baptiste'a. Nadal są zmuszeni do oglądania, ale In Fabric trochę cierpi z powodu tej zmiany kierunku. Ogólnie jednak w In Fabric niewątpliwie pomagają niezdarne występy głównych bohaterów.

 

W końcu In Fabric może być zbyt ciężki lub wyraźnie dziwaczny dla ogólnych filmowców. Oczywiście ci, którzy interesują się dawnymi filmami giallo lub poszerzają swoje horyzonty nietypowym horrorem, mogą cieszyć się filmem Stricklanda. Styl i atmosfera stworzona przez autora zapewnia zupełnie wyjątkowe doznania, szczególnie w kinach, które podkreślają przestrzeń dźwiękową In Fabric. Jednak bez gruntownej znajomości filmów giallo, widzowie mogą być zdezorientowani In Fabric i wieloma wyborami, jakich dokonuje w historii i spektaklu Strickland, do tego stopnia, że ​​film staje się niedostępny dla widzów.

Niemniej jednak potencjalni filmowcy, którzy już są zainteresowani pracą Stricklanda lub których zainteresował In Fabric, z pewnością zapewnią przyjemniejsze wrażenia, wiedząc, czego można się spodziewać po wpisie. Jednak ci na płocie lub ci, którzy niewiele wiedzą o filmie, powinni móc poczekać i nakręcić film, gdy tylko pojawi się w domu. Podczas gdy oglądanie filmu, który kwestionuje postrzeganie filmu lub przedstawia coś nowego w kinie, ma niewątpliwie zaletę, In Fabric nie jest.

In Fabric gra teraz w wybranych amerykańskich kinach. 118 minut, a R ocenił wysoce seksualne treści, w tym sceny nienormalnego zachowania i kilka krwawych zdjęć.
Keanu gra Keegan-Michael Key i Jordan Peele jako Clarence i Rell, łagodnie wychowany, żonaty partner z klasy średniej i dobry przyjaciel. Rell niedawno upadł po tym, jak przez długi czas został porzucony przez swoją dziewczynę, ale potem odnawia ducha i poczucie celu, gdy odkrywa na progu bezdomnego kociaka i akceptuje młode zwierzę jako swojego nowego zwierzaka, nazywając go Keanu. Jednak pewnej nocy pojawiają się kłopoty, gdy po tym, jak poszli obejrzeć film, aby rozpocząć wspólny weekend (po tym, jak rodziny Clarence'a nie było w mieście), Clarence i Rell odkrywają, że jego dom został zhakowany i porwany – i że tajemniczy złodzieje zabrali Keanu z nimi

 

 


Clarence i Rell, bazując na zachwaszczonym Hulka Rell (Will Forte), prowadzą Keanu do lokalnego klubu ze striptizem, gdzie odkrywają, że pseudonim „Cheddar” (człowiek metody) wybrał i zaakceptował gangstera Keanu jako swojego. Oprócz swojej determinacji, by odzyskać swojego ukochanego kociaka, Rell przekonuje Clarence'a, aby pomógł mu wyglądać na bezwzględnego duetu pary zamiejscowych przestępców / dilerów narkotyków, o których wszyscy mówią, więc Chedder zawiera z nimi umowę – gdzie w zwrot za swoją usługę, którą dają Keanu (a raczej „zwierzakowi gangsterskiemu”), którego szukają na rynku. Ten plan oczywiście nie przebiega całkowicie gładko, zwłaszcza jeśli ci oszuści spoza miasta wiedzą, co zamierzają Clarence i Rell ...

Komicy Keegan-Michael Key i Jordan Peele zdobyli dla siebie lojalny kult w uznanym serialu komediowym Comedy Central, dzięki wysiłkom Key and Peele (który był prezentowany w latach 2012-2015) oraz wielu gościnnym występom w programach telewizyjnych w ostatnich latach (w tym powracająca rola w Fargo Season 1). Keanu jest pierwszym pełnometrażowym filmem, w którym zagrała para, oprócz tego, że jest współautorem scenariusza Peele'a, scenarzysty Key and Peele Alexa Rubensa oraz gubernatora serii Key and Peele, Petera Atencio. Z tych powodów nie było zaskoczeniem, że Keanu czuje się najbardziej pod wieloma względami, rozszerzonym szkicem Key and Peele… choć na szczęście w najlepszy możliwy sposób.

 

Na poziomie powierzchni Keanu bada swoje (komicznie absurdalne) założenie, opowiadając z grubsza obnażoną skórą trzyaktową historię – w przeciwieństwie do bogatszych historii postaci odkrytych w niej przez współgwiazdę Keya i Peele, szkicową gwiazdę Comedy Central, Amy Schumer . do własnego pełnometrażowego pisarza / bohatera, Trainwreck, z powrotem w 2015 roku. Ponieważ jednak Trainwreck zaginął (prawdopodobnie) w zgryźliwym komentarzu społecznym / satyrze najlepszego szkicu komediowego Schumera, Keanu zajmuje się problemami związanymi z tożsamością rasową / kulturową i stereotypami. ten sam duch i spryt, co Key i Peele w pracy z poprzedniej komedii szkicowej. W rezultacie Keanu jest znacznie bardziej warstwowym filmem, niż sugeruje jego (uroczo) głupia i prosta struktura.

Keanu z powodzeniem odwołuje się do wizualnych, charakterystycznych, a nawet muzycznych sztuczek, które zwykle kojarzą się z nagrodą za gatunek kryminalnego dramatu / thrillera w śródmieściu, niezależnie od tego, czy są to najlepsze nagrania w zwolnionym tempie, czy też często komicznie operatywny koncert skomponowany przez Stevena. Jablonsky (seria filmów Transformers) i Nathan Whitehead (The Purge: Anarchy). Takie podejście do filmowania wyraża nie tylko bezpośrednią opinię na temat fabuły filmu - ponieważ bohaterowie Clarence i Rell naśladują (komicznie) każdy gangsterski klip, o którym mogą pomyśleć, aby zachować bohaterów, ale także na meta-poziomie. Dzięki temu Key, Peele i ich współpracownicy mogą inspirować się różnymi konwencjami i stereotypami,

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Najdłuższa recenzja filmu sensacyjnego

  Następnie Miles natrafia na wersję uniwersum Spider-Mana, która próbuje uniemożliwić Kingpinowi (Liev Schreiber) użycie super rękawa zbudowanego pod Brooklynem, ponieważ może on otworzyć czarną dziurę. Miles obiecuje, że Spider-Man zniszczy superhid Kingpina i uratuje tłumy. Jednak, gdy staje się jasne, że pająki z innych wymiarów poematu Pająka rozpadli się w krainie Milesa – w tym Peter B. Parker (Jake Johnson), Gwen Stacy (Hailee Steinfeld), Spider-Man Noir (Nicolas Cage) ), Spider-Ham (John Mulaney) i Peni Parker (Kimiko Glenn) – Miles musi odesłać ich do domu, zanim zatrzyma super rękaw. Biorąc pod uwagę, że mile zyskały ostatnio swoją moc, nie jest jeszcze dyskusyjne, czy jest gotowa na zatrudnienie królowej. Miles musi nauczyć się kontrolować jej moc, Spider-Man: The Spider Poem został wyreżyserowany przez scenarzystę Małego Księcia Boba Persichettiego, Petera Ramseya (The Rise of the Guards) i Rodneya Rothmana, scenarzystę Jump Street 22, na podstawie scenariusza Rothmana i P

Sensacja recenzja filmu - serial sensacyjny recenzja najlepsza

  Niezależnie od tego, czy mamy dwóch okropnych przegranych, mam na myśli to, że „bohaterowie” przerzucili się z Quick Mart na Mooby, jeśli chodzi o ich zwykłą pracę. Tak, ok, rozumiem… to jest PUNKT filmu, ale człowieku… wczesne lata 30-te i wspólne fast foody działają? NIE jako menedżer? W porządku, krótkie podsumowanie fabuły: nasz główny facet w końcu wylądował ze wspaniałym dzieckiem, świetnym wyglądem i pieniędzmi. Problem w tym, że jest z nim od około 10 lat i ma całkowitą kontrolę. Zamierzam go porwać do Jersey na Florydzie, gdzie pokażą mu jego prawa dotyczące nowego domu i pracy. Innym problemem jest to, że ma oczywisty urok między nim a menedżerem Mooby'ego, wieloletnim przyjacielem, i Becky, która ma pod powierzchnią romantyczne zainteresowania (gra Rosario Dawson). I oczywiście najlepszy koleś nie chce, żebyś odszedł. Dwie ikony Kleryków również powracają po 6 miesiącach rehabilitacji i pozornie odnalazły Jezusa. Podczas gdy zawsze lubię Kevina Smitha w jego cichej rol

Recenzja filmu sensacyjnego

  Zespół stojący za Keanu nie ogranicza się do satyrycznych i / lub rozrywkowych filmów kryminalnych / gangsterskich, ponieważ film (jak wiele szkiców Key and Peele) wyraźnie odnosi się do wielu popularnych hollywoodzkich filmów - i tak, Keanu zawiera żart o pewnym aktor kręci się wokół tego, kto mógł nawet zainspirować imię kociaka o tym samym imieniu. Znaczna część humoru filmu (który osiąga swój cel i jest w ogóle nieobecny) porusza się tam iz powrotem między dwoma partiami; jednak jeśli chodzi o reżyserię, Atencio nadal ciężko pracuje, aby zapewnić, że zabawne montaże i/lub komedie wizualne są wystarczająco zintegrowane z procesem. To z kolei pozwala Keanu poczuć się jak w kinie, a nie tylko jako zbiór scen Key i Peele, jak można się spodziewać, są główną atrakcją Keanu, podobnie jak urocza tytułowa postać (w tej roli aż siedem różnych kotów). Podobnie jak w przypadku bohaterów poprzednich pojazdów napędzanych komiksami, w filmie istnieją oczywiste podobieństwa między niechlujnymi

najlepsza Sensacja recenzja filmu - serial sensacyjny recenzja

  The Gods of Egypt został wyreżyserowany przez Alexa Proyasa, filmowca, który sygnalizował swoje znaki innowacyjnymi wizualnie filmami z lat 90., takimi jak The Crow and the Dark City, zanim rozpoczął stylowe (choć mniej pomysłowe) wysokobudżetowe projekty, takie jak ja, Robot. Niestety, w egipskich bogach jest bardzo mało wczesnej kreatywności, jest to mitologiczna fantazja / przygoda, która jest znacznie mniejsza niż jej nazwa i budżet 140 milionów dolarów. Nawet ci, którzy byli beznadziejni w stylu ignoranckiego Starcia Tytanów, ale niewiarygodnego, odnoszącego sukces bombowy, a być może przyszłego filmu kultowego, mogli tu ucierpieć z powodu tego, co faktycznie oferują bogowie Egiptu. Scenariusz „Egipskich bogów” został napisany przez duet napisany przez Burka Sharplessa i Matta Sazamę (Dracula Untold, ostatni łowca czarownic), którzy mają na celu radzenie sobie z mylącym (i tandetnym) filmem B z egipskiej mitologii poprzez dodanie samoświadomego humoru. mieszanka (w dużej mierze

Sensacja recenzja filmu - serial sensacyjny recenzja

  Pomimo podstaw recenzji i (teraz) przestarzałych efektów, adaptacja Fantastic Four Tima Story odniosła sukces od połowy 2000 roku, ponieważ 20th Century Fox zarobił ponad 500 milionów dolarów na całym świecie, przy łącznym budżecie serii 230 milionów dolarów. Trzymając się kurczowo kręcenia nowego filmu Fantastyczna Czwórka (aby prawa nie wróciły do ​​Marvel Studios), Fox zlecił reżyserowi kroniki Joshowi Trankowi rozpoczęcie wznowienia serii – mając nadzieję, że młody filmowiec będzie w stanie zrobić to samo. rozrywki. , dramat i atrakcja, która zadebiutowała jako student pierwszego roku. Niestety, wraz z ponownym uruchomieniem Fantastycznej Czwórki, rozszerzenie Trank wyciągnął rękę, czyniąc z niego film, który był niewyobrażalny pod każdym względem (postać, historia i efekty specjalne). Najgorszy ze wszystkich   Film zaczyna się na mocnej stopie, opowiadając kontemplacyjną historię science fiction z kilkoma rysunkami nosa (szczególnie od dorosłych z życia Reeda) i buduje wyjątkowe