Przejdź do głównej zawartości

Najdłuższa recenzja filmu sensacyjnego

 


Następnie Miles natrafia na wersję uniwersum Spider-Mana, która próbuje uniemożliwić Kingpinowi (Liev Schreiber) użycie super rękawa zbudowanego pod Brooklynem, ponieważ może on otworzyć czarną dziurę. Miles obiecuje, że Spider-Man zniszczy superhid Kingpina i uratuje tłumy. Jednak, gdy staje się jasne, że pająki z innych wymiarów poematu Pająka rozpadli się w krainie Milesa – w tym Peter B. Parker (Jake Johnson), Gwen Stacy (Hailee Steinfeld), Spider-Man Noir (Nicolas Cage) ), Spider-Ham (John Mulaney) i Peni Parker (Kimiko Glenn) – Miles musi odesłać ich do domu, zanim zatrzyma super rękaw. Biorąc pod uwagę, że mile zyskały ostatnio swoją moc, nie jest jeszcze dyskusyjne, czy jest gotowa na zatrudnienie królowej. Miles musi nauczyć się kontrolować jej moc,

Spider-Man: The Spider Poem został wyreżyserowany przez scenarzystę Małego Księcia Boba Persichettiego, Petera Ramseya (The Rise of the Guards) i Rodneya Rothmana, scenarzystę Jump Street 22, na podstawie scenariusza Rothmana i Phila Lorda. producent, współpracujący od dawna Next to Christopher Miller (Jump Street 21, The LEGO Movie). Spider-Vers daje świeże, nowe spojrzenie na typową historię o superbohaterach, zwłaszcza o pochodzeniu Spider-Mana; nie tylko dlatego, że Miles jest z natury inną postacią niż Peter Parker, ale z powodu wprowadzenia wieloświata. Spider-Man to postać z komiksu ze szczególnie długą spuścizną zarówno w formie drukowanej, jak i filmowej / telewizyjnej, widząc w wierszu Spider, widzi, jak Miles zmaga się z tym, jak pasuje do tej wszechstronności pełnej Spider-Mana, tak jak w filmie, radzić sobie z jak wpisuje się w spuściznę Spider-Mana. Na szczęście zarówno Miles, jak i Into the Spider-Verse prezentują wyjątkowy styl i wielkie serce, które bez wątpienia odróżniają tego superbohatera i jego film pochodzenia od innych opowieści o Spider-Manie/Spider-Manie.

Tak naprawdę nie wiedziałem, czego się spodziewać, kiedy wszedłem do Ostatniego Diabła. W rzeczywistości wydawało mi się to przerażające z tego, co zobaczyłem w zwiastunie – i gdyby nazwisko Eli Rotha zostało dołączone jako producent, nie poruszyłoby mnie to. Wyreżyserowany przez Daniela Stamma, towarzysza, który ma pod sobą kilka małych filmów, więc poszło bez moich oczekiwań.

Kiedy zaczął się film, byłem zaskoczony, widząc, że rozpoczęli pierwszą osobistą trasę fałszywego dokumentu. Prosto od nietoperza, który z jakiegoś powodu się przetarł - to powiedziało mi, że nie robię tylko kolejnej gładkiej, opakowanej produkcji horroru.

 

Przedstawiliśmy ją pastorowi Cottonowi Marcusowi, charyzmatycznemu mężowi i ojcu, który potrafi wygłaszać ogniste kazania z ich kongregacji. Był wychowywany jako kaznodzieja, odkąd był małym chłopcem, i chociaż był wierzącym przez całe życie, zaczął wątpić w swoją wiarę w Boga.

Ale facet musi jeść, prawda?

Tak więc pomimo niedawnej utraty wiary nadal głosi – i aby zebrać kilka dodatkowych dolarów po swojej stronie, przeprowadza egzorcyzmy w Luizjanie, gdzie ma siedzibę. Nie wszyscy oszuści teraz – kilkakrotnie czytał w gazecie o dzieciach, które zostały przypadkowo zabite podczas egzorcyzmów z powodu metod stosowanych do wypędzenia rzekomych demonów. Oczywiście nie wierzy w takie rzeczy - zamiast tego istnieją psychologiczne powody zachowania ludzi, którzy są rzekomo posiadani. Logika jest taka, że ​​jeśli spotkasz ich najpierw, zanim zmierzysz się z religijnymi typami, którzy naprawdę myślą, że wypędzają demony, możesz uratować tych ludzi przed możliwymi obrażeniami lub śmiercią – i wydać zalecenia, które mogą im pomóc.

Z jakiegoś powodu (być może poczucia winy) wyjawia to wszystko dokumentalarzowi i filmowcowi - i chce, aby zaangażowali się w to, co uważa za typowy pseudoegzorcyzm. Wyjeżdżają w głąb kraju, aby znaleźć ojca (Louis Herthum), który praktycznie w izolacji usuwa swojego nastoletniego syna i córkę z miasta. Niedawno stracił żonę i tylko wiara i nawrócenie na Biblię mu na to pozwoliły. Czasami jednak zwierzęta gospodarskie zabijano w nocy, a rano 15-letnia córka Nell (Ashley Bell) była cała we krwi i nie pamiętała, co się stało.

Cotton jest zajęty kładzeniem fundamentów pod fałszywe egzorcyzmy – konfiguruje swój pokój tak, by emitował przerażające efekty dźwiękowe, potrząsał łóżkiem, palił krzyż i tak dalej. Tymczasem prosi go i jego rodzinę, aby spróbowali dotrzeć do prawdziwego problemu. W końcu, oczywiście, rzeczy są znacznie poważniejsze i bardziej dziwaczne niż cokolwiek innego, z czym się spotkałeś wcześniej, a wraz z postępem rzeczy zaczynasz się zastanawiać, czy prawdopodobnie będziesz tak głęboko zaniepokojony – lub czy dzieje się coś naprawdę nadprzyrodzonego.

Film w ogóle by nie zadziałał, gdyby nie magia, jaką wnosi do roli Patricka Fabiana Cottona – to z pewnością artysta łobuz, który zarabia więcej pieniędzy, by wesprzeć większą część swojej rodziny, ale widać to na dole z tego wszystkiego ma dobre serce. Jednym z punktów, w których możesz upaść z grubym rachunkiem, jest decyzja o powrocie, ponieważ naprawdę martwisz się o Nell.

Kick-Ass 2 rozpoczyna się jakiś czas po wydarzeniach z pierwszego filmu. Staramy się, aby Dave Lizewski (Aaron Taylor-Johnson) i Mindy Macready (Chloe Grace Moretz) wróciły do ​​normalnego życia jako nastolatki z liceum, zamiast chodzić po ulicach Kick-Ass i Hit-Girl. Jednak stare zwyczaje poważnie umierają, a Dave wkrótce znajdzie się pod nadzorem Mindy, ponieważ ich przyszła czujność zmieni się w legalny zespół kierowany przez drogiego pułkownika gwiazd i pasków (Jim Carrey).

Ale każde światło ma cień, a nowe miejsce Kick-Ass w mistrzostwach czynienia-dobrych jest inspirowane przez byłego przeciwnika, Chrisa D’Amico (Christopher Mintz-Plasse), który stał się pierwszym prawdziwym supermocarstwem na świecie, The Motherf * cker. Chris w końcu gromadzi urażonych psychopatów, takich jak Matka Rosji (Olga Kurkulina) i Czyngis Carnage (Tom Wu) jako stróże prawa i pragnie zemsty za zamordowanego ojca, niszcząc wszystko w świecie Kick-Ass i Hit-Girl - zarówno na niej własne kostiumy.

Skyscraper Rawson to piąta praca reżyserska Marshalla Thurbera, który rozpoczął karierę za kamerą od sportowej komedii Owena Wilsona i Bena Stillera DodgeBall: Underdog Story. Z Dwayne Johnson w roli głównej, Skyscraper to druga współpraca aktora i reżysera. Pierwszym z nich jest Central Intelligence 2016. Ten film połączył Johnsona z komikiem Kevinem Hartem, zanim duet wystąpił w Jumanji: Witamy w dżungli razem. Teraz ciągle zajęty Johnson ponownie nawiązuje kontakt z filmowcem z Centralnego Wywiadu i solo aktorem napisanym i wyreżyserowanym przez Thurbera. Skyscraper to uroczy, sprawny pojazd akcji Dwayne Johnson, ale nawet to nie uchroni cię przed powtarzającymi się elementami i przestarzałą historią.

Johnson występuje w Skyscrapers jako Will Sawyer, były dowódca grupy ratowniczej zakładników FBI i weteran armii. Dziesięć lat przed głównymi wydarzeniami filmu Will prowadzi swoją drużynę na akcję ratunkową, ale odchodzi na bok i zostaje ciężko ranny. W wyniku doznanej kontuzji Will amputuje jedną nogę i spotyka w szpitalu swoją przyszłą żonę Sarah (Neve Campbell). Dzisiaj Will, Sarah i ich dzieci – Georgia (McKenna Roberts) i Henry (Noah Cottrell) – odwiedzają Hongkong, najwyższy drapacz chmur świata, Pearl, podczas gdy Will przeprowadza ocenę bezpieczeństwa dla wizjonera budynku, Zhao Min Zhi (Chin Han ). Wille został polecony do tej pracy przez bliskiego przyjaciela i byłego kolegę z ekipy ratunkowej zakładników FBI (Pablo Schreiber), który również nosi blizny po misji.

 

 

Podczas przeprowadzania części oceny bezpieczeństwa Pearl, która odbywa się na miejscu, coś idzie nie tak w drapaczu chmur i Will wraca, aby znaleźć go w płomieniach. Chociaż budynek wprowadza środki bezpieczeństwa, aby powstrzymać pożar, istnieje problem, który powoduje rozprzestrzenianie się ognia, a rodzina Willa jest tylko kilka pięter powyżej zagrożenia, kiedy zaczyna. Aby utrudnić sprawy, Will musi być zaplanowany w ramach Pearl Fire i musi unikać policji w Hongkongu, jeśli chce udać się do swojej rodziny i zapewnić im bezpieczeństwo. W rezultacie Will napotka wiele przeszkód, jeśli dostanie się do Perły, znajdzie swoją rodzinę ponad linią ognia i uratuje ją z płonącego budynku – i nie jest jasne, czy będzie w stanie to zrobić.

Koncepcja Skyscrapera jest dość interesująca i umieszcza ten thriller akcji w najwyższym budynku na świecie - budynku, który ma wszystko, czego jego mieszkańcy mogą potrzebować, od parku i ośrodka zdrowia po kino i centrum handlowe. A rzucenie klucza w to, co zasadniczo miało być nowoczesnym cudem techniki, jest niezbędnym warunkiem wstępnym do odkrywania w filmie. Jednak Skyscraper nigdy nie wykorzystuje założenia, że ​​coś jest nie tak z budynkiem, który ma istnieć, gdy jego własne społeczeństwo oddala się od reszty świata. Ocenę bezpieczeństwa Zhao Min Zhi ponosi ubezpieczyciel, a budynek musi być ubezpieczony, zanim ktokolwiek będzie mógł wprowadzić się do dzielnicy mieszkalnej The Pearl. Więc Will i jego rodzina po raz pierwszy mieszkają w Perle, ale to też oznacza… że grozi mu tylko niebezpieczeństwo, gdy Perła się zapali. Powstały film skupia się na Willre'u i jego rodzinie, ale Skyscraper poświęca ogromne możliwości (pod względem poznania koncepcji), aby podjąć rutynowe działanie.

 

Ponadto historia Willa i jego rodziny w dużej mierze wydaje się luźną nitką łączącą sekwencje operacji wieżowca. Niestety zestaw akcji nie jest specjalnie innowacyjny. Oczywiście Skyscraper bawi się napięciem Willa, który próbował spróbować swojej śmierci, i wznosi się na wysokość tysiąca stóp, co sprawdza się również w niektórych scenach, kiedy widzowie zapierają dech w piersiach, aby sprawdzić, czy będą w stanie przetrwać. Jednak napięcie to okazuje się słabe, gdy film trwa, więc niebezpieczeństwo śmierci Willa jest przytępione i przytępione, gdy może tylko ratować się w kółko. Niewątpliwie Skyscraper musiał znaleźć równowagę między scenografią, która skupiała się na wysokości budynku i groźbie wewnętrznego pożaru, a ostatnia kolejność walki w filmie pokazuje coś innego. Ponieważ jednak ostatni duży zestaw akcji w ogóle nie wykorzystuje wysokości budynku, to tak, jakby film zmęczył się Willem i jego rodziną wiszącą wysoko nad ziemią lub nad ogniem, aby uczynić tę scenę ekscytującą. W Skyscraper uporządkowane elementy planu działania i balansu pozostawiają wiele do życzenia, zwłaszcza gdy przyjrzymy się potencjałowi własnego, niezależnego społeczeństwa Pearl.Zwłaszcza gdy zbadamy potencjał oddzielnego społeczeństwa Pearl. istnienie własnego odrębnego społeczeństwa Pearl.

Ale podczas gdy Wieżowiec pozornie skupia się na swoim bohaterze i rodzinie, uszkadzając w ten sposób eksplorację w pełni zrealizowanego środowiska przez Pearl, łuk Willa jest mimo wszystko cienki. To warunek wstępny dla historii, którą oglądamy w filmach akcji od dziesięcioleci: rodzina bohatera jest w niebezpieczeństwie i robi wszystko, co w jego mocy, aby ją uratować. Podobnie jak Pearl, Skyscraper ma wiele możliwości wydobycia prawdziwych dramatów, takich jak amputowany obywatel Willa i jego pociąg do broni po tym, jak sytuacja uratowania zakładników poszła źle. Jednak po uformowaniu protetyczna noga Willa zostanie poddana przeglądowi tylko wtedy, gdy można stworzyć bardziej ekscytujące miejsce, lub jeśli Will jest przyciągany przez broń, niejasno sugeruje, że zakończy się na krótko w pewnych momentach, ale nie na tyle, aby być jakąkolwiek. efekt.

 

Podobnie jak wiele innych pojazdów Dwayne'a Johnsona, Skyscraper z powodzeniem prezentuje magię gwiazdy, ponieważ wprowadza lekką wrażliwość do filmu. Równowaga jest wtedy, gdy te momenty nadchodzą, a dowcipy o pęknięciach Woli tak naprawdę nie działają, a sceny są tworzone jak tanie imitacje klasycznych linijek z innych podobnych filmów akcji (zwłaszcza Szklana pułapka). Mimo to Johnson ma wystarczająco dużo uroku i charyzmy, aby działała jak najlepiej. Jego występ jest całkiem przyjemny, ponieważ z poważnego człowieka rodzinnego stał się mądrym, genialnym bohaterem akcji, mimo że fabuła i scenariusz nie oferują wiele po drodze do oszałamiającego łuku. Odgrywa to dość typową rolę dla Johnsona i oferuje solidną wydajność, która nie jest ani wyjęta z pudełka, ani rewolucyjna.

Skyscraper mógł być świeżym i zabawnym hitem letnim, podczas gdy Johnson urzeka swoim urokiem, aby pomóc mu oddzielić go od podobnych promocji / thrillerów, ale film ostatecznie się nie udaje. Elementy zestawu akcji nigdy tak naprawdę nie wykorzystują unikalnych możliwości Skyscrapera i stają się powtarzalne w miarę trwania filmu. Co więcej, ponieważ emocjonalny rdzeń filmu jest niedojrzały, akcja ma bardzo małą wagę, co podkreśla ignorancję tych gotowych elementów. W rezultacie Skyscraper może oferować zabawny letni popcorn niesamowitym fanom Johnsona (bez słowa o intencji), ale nie oferuje nic więcej.

W Kick-Ass scenarzysta / reżyser Matthew Vaughn wziął rozproszoną satyrę wywodzącą się z superbohatera, wymyśloną przez twórców komiksów Marka Millara i Johna Romitę Jr., i zaadaptował ją w dowcipny satyryczny film o dekonstrukcji superbohaterów, wzmocniony unikalnym stylowym podpisem Vaughna. i techniczne emocje. Reżyser Jeff Wadlow podjął się zadania napisania i wyreżyserowania literatury, która – od materiału źródłowego komiksu, przez scenariusz filmu, po film – jest znacznie mniej wyrafinowaną (ale bardzo przyjemną) kontynuacją. za pierwszy film.

 

Od strony reżysera, Wadlow zdecydowanie przejmuje doświadczenie filmu o superbohaterach drugiego poziomu przy skromnym budżecie (około 30 milionów dolarów). Udaje mu się zachować ciągłość, estetykę, świat i postacie przedstawione w pierwszym filmie, jednocześnie rozwijając je w drugim rozdziale. Jak wspomniano, reżyseria nie jest tak zabawna ani wyrafinowana jak film Vaughna (który jest pamiętną serią wielu) – chociaż prawdopodobnie jest brany pod uwagę tylko w trudnych filmach. Każdy, kto bierze udział w akcji i bohaterach „Rated-R hijink”, dostaje to – ale ta akcja rozgrywa się na niektórych dość rozmytych zielonych ekranach tła i ogólnie rzecz biorąc, film nie będzie epicki ani niezapomniany. „Właściwy” to słowo, które najlepiej określa film Wadlowa.

Podobnie scenariusz jest znacznie prostszy i bardziej konwencjonalny niż dowcipna meta-głosowa narracja filmu Vaughna. Łącząc serię komiksów Kick-Ass 2 i serię spinoffów Hit-Girl w jedną narrację, scenariusz Wadlow starał się opowiedzieć sprawdzoną i prawdziwą historię samorealizacji i samoakceptacji („Bądź dumny z tego, kim jesteś”). itp...) i robi to dość uczciwie (jeśli nie lekko kliknięty). Są wyjątkowe momenty i czyste postacie dla wszystkich głównych bohaterów (Dave, Mindy i Chris), a także kilka uroczych postaci wspierających, które przyczyniają się do zabawy. Dramat, w razie potrzeby, nigdy nie będzie zbyt trudny lub niepoprawny, a komedia jest w dużej mierze spójna i przyjemna.

 

Dialog nadal jest mieszanką prozy Millara w kinie, wygładzonej dla mas filmowych i rozdzielonej kochającymi tłum wkładkami i ugniataczami. Przystosowując komiks, Wadlow wykonuje świetną robotę wybierając i wybierając, co zachować, a co zniszczyć; Na przykład jeden z najbardziej kontrowersyjnych momentów w komiksie doczekał się inteligentnej reinterpretacji w świecie filmu Wadlowa. Choć wyraźnie jest to dzieło zaufanego, markowego scenarzysty, scenariusz zachowuje wystarczająco dużo DNA komiksu, aby zadowolić masę zagorzałych fanów.

Powracający aktorzy powracają, aby zmienić sytuację, a Johnson po raz kolejny wniósł do swojej roli nerdy lawendę i mocne dramatyczne elementy - prawdopodobnie wynosząc Dave'a Lizewskiego do tego, co Millar i Romita Jr. stworzyli na stronie. Christopher Mintz-Plasse próbuje wydobyć osobowość na ekranie „McLovina” i zajmuje się nieco mroczniej, i chociaż nie jest to występ Heath Ledger / Joker, okazuje się być dobrym komikiem, który wie, jak wykorzystać geekową naturę dla najlepszych interpunkcja. Wybitna (po raz kolejny) jest oczywiście dorosła teraz Chloe Moretz, która kopie jej tyłek i przeklina tak mocno, że jej się to nie podoba. Tym razem Moretz odkrywa „bardziej dziewczęcą” i „bardziej wrażliwą” stronę Mindy, a rezultatem są najlepsze momenty filmu, zarówno po stronie superbohatera, jak i burżuazji (patrz

 

Jak powiedzieliśmy, ma fajną wspierającą postać: Donald Faison (Scrubs) dodaje komiczną ulgę jako nowy przyjaciel Kick-Ass, „Dr Gravity”. Morris Chestnu jest świetnym zamiennikiem aktora Kick-Ass Omari Hardwick jako Marcusa Williamsa, opiekuna Mindy – choć nikt nie zauważy, że Augustus Prew zastąpił gwiazdę AHS Evana Peterseta jako Todda. Clarke Duke ma więcej do zrobienia (cokolwiek jest warte); Lindy Booth jest tak zabawna, jak podejrzanie nazwana „Nocna suka”; podczas gdy Olga Kurkulina jest czule zabawna jako „Matka Rosja”, a Jim Carrey kradnie program za każdym razem, gdy pojawia się w świetle reflektorów (co nie jest taką reklamą, która kazałaby ci uwierzyć). Swoją drogą, John Leguizamo pojawia się w filmie jako mój brat/pewny Chris i jest równie pewnie zabawny,

Ogólnie rzecz biorąc, Kick-Ass 2 to „dobra”, ale nie „świetna” kontynuacja zaskakująco sprytnego, stylowego i dowcipnego oryginału Vaughna. Sequel jest przyjemniejszy dla fanów, którzy chcą ponownie spojrzeć na świat i postacie oraz chcą ponownie wykorzystać film w pokręconej wersji uniwersów komiksów DC i Marvel. uczucie filmu. Gdyby nie nagłówek Kick-Ass lub Hit-Girl, prawdopodobnie byłoby niewiele emocji i jeszcze mniej satysfakcjonujących wrażeń z Kick-Ass 2.

Co pozostało: Jak jeden z widzów stwierdził, gdy wyszedł z teatru: „To było dobre, ale wykonaj następujące czynności w przypadku zwykłego filmu Hit-Girl. Resztę zrobimy z tym”. W rzeczy samej.

Mówiąc o Nell, Ashley Bell wykonuje świetną robotę, przedstawiając naprawdę niewinną niewinną osobę z szeroko otwartymi oczami i łapiąc coś, czego nie rozumie, ale desperacko chce uciec. Dzięki temu jest jeszcze bardziej skuteczny, gdy wchodzisz w posiadanie.

Osobiście jestem fanem tego stylu kręcenia filmów, kiedy są gotowe raz – moglibyśmy porównać to do Paranormal Activity, ale dla mnie bardziej przypominał oryginalny Blair Witch Project (w dobrym tego słowa znaczeniu). W przeciwieństwie do Blair Witch film nie jest zrujnowany, jeśli wiesz na pewno, że to fikcja – to szczególne wejście.

Zabiera wszystko ręcznym aparatem, ale nie jest zbyt chwiejny, jak możemy się obawiać. Zdjęcia przy słabym oświetleniu są wykorzystywane na wiele sposobów (duży efekt), a całość ma niewielki budżet, dzięki czemu dostaje się znacznie więcej pod skórę. Niewiele gora (ostatecznie PG-13), ale niektóre fizyczne zniekształcenia Nell (które są prawdziwe, a nie CGI) są przynajmniej niepokojące. Filmy rozwijają się powoli, a publiczność nie wie, czy rzeczywiście Nell jest opętana przez demona, czy też doznała głębokiej traumy psychicznej z powodu ostatnich wydarzeń.

Wciąż jest dobrze, prawda? Cóż, pierwszą rzeczą, która utrudnia film, jest decyzja o dodaniu muzyki do dźwięku na około 2/3 całej muzyki. To było zaskakujące i ujawniłem dokument, że film tak ciężko pracował, aby dotrwać do tego momentu. W żadnym wypadku nie było to zbyt kinowe – wystarczyło kilka niskotonowych zawieszeń, aby zwiększyć napięcie… ale odkryłem, że po wyjęciu z filmu miało to odwrotny skutek.

Jeśli jesteś religijny, raczej ignorancki portret mieszkańców cię zepsuje, choć nie przesadzają zbytnio, i trochę przyciemni cię jako przewodnik Fabian na ekranie. Ogólnie jednak należy pamiętać, że ogólne „przesłanie” filmu nie jest zbyt korzystne dla wierzących.

W miarę rozwoju filmu zastanawiałem się, dokąd to zaprowadzi: Cotton zauważa, że ​​Nell rzeczywiście była w jego posiadaniu i musiałaby sięgnąć głęboko, aby przypomnieć sobie jego wiarę i go uratować? A może stwierdziłbyś (antyklimatycznie), że mimo wszystko potrzebujesz tylko pomocy psychologicznej? Niestety, po dość ciekawej podróży, Ostatni Egzorcyzm ZUPEŁNIE wyskakuje na szynach w ostatnich 10 minutach.

To tak, jakby nie wiedzieli, jak dokończyć film, albo pomyśleli: „Hej, wrzućmy to dzikie, szalone zakończenie, które wybija pętlę dla ludzi”. Cóż, jestem tutaj, aby powiedzieć, że zostałem poddany ogromnej wadzie – uchwycił dobrą wolę, jaką film zbudował wśród widzów w ciągu ostatnich 90 minut. Śmieszne jest mieć nie tylko jednego, ale wiele - całkowicie śmieszne i niezadowalające.

Zwykle obejmuje to podgląd filmu, ale jeśli planujesz obejrzeć film, a jeszcze go nie widziałeś, najlepiej wyświadcz sobie przysługę, a nie – zostaw wszystko filmowi. Aha, i chociaż to PG-13, rzeczywiste podejście do wydarzeń na ekranie jest koszmarem dla dzieci, więc zostawiłbym je w domu.

Na koniec naprawdę chciałem dać ci mocniejszą rekomendację na ten temat, ale jeśli szukasz trochę innego horroru i jesteś fanem pierwszoosobowym / dokumentalnym, prawdopodobnie spodoba ci się ostatni egzorcyzm. - aż do naprawdę głupiego końca.

(głosowanie)

Jeśli widziałeś film, odwiedź spoilery ostatnich egzorcyzmów, jeśli chcesz porozmawiać o filmie, nie martwiąc się o zrujnowanie tych, którzy jeszcze go nie widzieli.

Jednak jednym z najbardziej wyjątkowych aspektów wiersza Into the Spider jest styl animacji filmu. Into the Spider-Verse wykorzystuje kilka komiksowych stylów i tekstur oprócz animacji 3D typowej dla projektów Sony. Miles, biorąc pod uwagę pola tekstowe używane do wyświetlania myśli Milesa, nadał wielką moc różnym technikom przedstawiania Spider-Mana z innych wymiarów, a film starannie rozwija każdą warstwę animacji. Na przykład Spider-Ham jest postrzegany jako trójwymiarowa wersja klasycznych Looney Tunes, podczas gdy Spider-Man Noir jest w całości wykonany w czerni i bieli 2D, w stylu anime Peni Parker. Ta odmiana stylu oferuje głębię i teksturę Spider Verse, która rzadko, jeśli w ogóle, zawiera filmy animowane. Animacja błyszczy szczególnie wtedy, gdy prezentuje wiele fragmentów filmu.Sceny akcji, ożywianie bitew, które nigdy nie miały miejsca w akcji na żywo. Ogólnie rzecz biorąc, dzięki znakomicie wykonanej animacji, Into the Spider-Verse naprawdę przypomina ożywający komiks, który zapewnia zupełnie świeże i wyjątkowe wrażenia filmowe.

Oczywiście wszystkie animacje mają na celu podkreślenie historii Milesa Moralesa, a Moore zapewnia imponujące występy dźwiękowe, gdy młody człowiek przekształca się z niepewnego nastolatka w pewnego siebie superbohatera znanego jako Spider-Man. Moore jest również wspierany przez niezwykle utalentowanego instrumentalistę, w tym Henry'ego jako twardego, ale kochającego ojca Milesa i Aliego jako wuja Milesa, Aarona - fani komiksów tej postaci wiedzą, że jest to klucz do pochodzenia Milesa. Moore, Henry i Ali przychodzą do wiersza Pająka swoją dynamiką i sercem, co dobrze kontrastuje z humorystycznymi rundami Cage'a, Mulaney'a i Glenna. Te trzy przedstawienia pomagają w życiu Spider-Man Noir, Spider-Ham i Peni w filmie, jednocześnie oferując komiczną ulgę. Przepaść między sercem a humorem wypełnia Peter Parker z Johnsona, który dobrze gra niechętnego mentora, i wnosi typowe wdzięki aktora do tego superbohatera premium z przeszłości. Steinfeld nie ma dużo pracy z Gwen Stacy, ale ma kilka chwil w Moore's Miles, które utorują drogę do głębszej historii w przyszłości. Wreszcie, Into the Spider-Verse jest zaskakującym aktorem w świecie Milesa, Peterem Parkerem, który dobrze kontrastuje z postacią Johnsona, który dobrze kontrastuje z własną postacią Johnsona, który dobrze kontrastuje z własną postacią Johnsona.

Zobaczmy, czy brzmi to znajomo: atrakcyjna i atrakcyjna uczelnia pracuje razem jako opiekunka do dziecka w tętniącym życiem starym domu, mimo że wiemy (i czuje), że dzieje się coś strasznego. Jeśli myślisz sobie: „On tam był, zrobił to”, prosiłbym cię, abyś mimo to kontynuował czytanie.

 

Chociaż Dom Diabła Ti Westa może wydawać się znajomy, potężna mieszanka napięcia, zabłądzenia i emocji jest warta zrobienia w cenie wejścia.

Choć już trochę zarysowałem fabułę, pozwólcie, że uzupełnię jeszcze kilka szczegółów. Samantha (nowo przybyła gra Jocelin Donahue) potrzebuje szybkiej gotówki, aby przenieść się ze swojego pokoju w akademiku i własnego mieszkania. Spacerując po college'u, widzi ogłoszenie o opiekunce do dzieci i stwierdza, że ​​łatwo jest zarobić pieniądze. Kiedy przybywa do domu głęboko w lesie, przypominającego horror Amityville, Sam spotyka swojego pracodawcę, uprzejmego, ale nieco złowrogiego Ulmana (zawsze granego przez wielkiego Toma Noonana).

W tym momencie Sam dowiaduje się, że nie będzie miał do czynienia z opiekunką do dzieci, a raczej zaopiekuje się starszą matką Ulmana. Chociaż Ulman próbuje otrząsnąć się z pracy, oferuje mu zbyt dużo pieniędzy, by mu się oprzeć i zostaje, mimo ostrzeżenia jego przyjaciółki Megan (Greta Gerwig). Podobnie jak Megan, wiemy od publiczności, że Sam popełnił błąd, który sam sobie rozpoznaje, gdy potyka się w domu. Dość powiedzieć, że Ulmanowie mają plan dla młodego Sama i jak wyraźnie wskazuje tytuł, angażują diabła. Och, czy wspomniałem o zaćmieniu? Na pewno możesz dowiedzieć się, co czeka Sama.

film zaczyna się od hołdu dla otwarcia oryginalnego serialu, który jako fan myślę, że będzie bardzo dobry. Oznacza to, że pokazuje nam młodego Speed ​​Racera (tak, jak na niezwykłą osobę, to jego imię) i w zabawnej serii otwierającej pokazuje nam, że najwyraźniej urodził się jako kierowca wyścigowy, w dużej mierze ze szkodą dla swojej szkoły . praca.

 

Spotykamy brata Rexa, który odbiera go ze szkoły kultowym samochodem Mach 5 i w kilka sekund dostaje pierwszą wskazówkę na temat wyglądu filmu. Spodziewałem się, że gdy się wycofają, zostanie im pokazane, że inne pojazdy wyglądają jak zwykłe stare samochody, ale wszystkie mają futurystyczny wygląd - tak bardzo, że Mach 5 wygląda po prostu jak inny samochód.

 

Rex pozwala sobie na prędkość, gdy zabiera go na tor wyścigowy na praktyczny bieg, i widzimy więź, gdy prędkość znajduje się na okrążeniu Rexa, a on steruje samochodem, jakbyśmy nazwali szalenie szaloną prędkością. W dość głupim momencie Rex mówi Speedowi, aby zamknął oczy, aby usłyszeć, co mówi do niego samochód – gdy rozbija się na krętym torze z prędkością przekraczającą 100 mil na godzinę.

Wkrótce potem Rex opuszcza dom w złych stosunkach ze swoim ojcem, zawodnikiem „Pops”, który mówi Rexowi, żeby odszedł, że nigdy nie może wrócić. Stąd wydaje się, że Rex „przechodzi na ciemną stronę” i stał się jednym z najbardziej niesławnych kierowców na torze wyścigowym, powodując wypadki i wszelkiego rodzaju poważne obrażenia ciała. W końcu on sam wydaje się być stratą we własnym śmiertelnym wraku samochodu w lodowej jaskini.

Przycięty do prędkości jako młody mężczyzna (21?) I dorastający jako jeden z najgorętszych samochodów wyścigowych. Rodzina „Racer” to niezależni kierowcy wyścigowi, bez sponsorów korporacyjnych (których Pops uważa za „diabła”). Więc myślę, że zarabiają tylko na wygranych w turniejach?

Nawiasem mówiąc, podchodzi do nich właściciel Royalton Industries, zaklinacz węży, który chce zabrać rodzinę Racerów na pokład, aby „dać im lepsze życie”. Oczywiście jest pewien haczyk i ostatecznie okazuje się, że to Speed, który spada, a następnie jest celem każdego innego zawodnika.

Chociaż naprawdę uważam, że Speed ​​Racer to film „kochaj lub nienawidzę”, udało mi się spaść gdzieś pośrodku. Ponownie pamiętaj, że jest to przegląd wersji filmu IMAX, więc wpłynie to na moją reakcję. Atrakcją na tym ogromnym ekranie był brak odpowiedniego słowa: szalony. To naprawdę niszczycielski, intensywny karnawałowy atak CGI na zmysły. W rzeczywistości nie jestem pewien, czy oglądanie tego w IMAX mogło być złym pomysłem – ten film może być podobny do Cloverfield, ponieważ można go lepiej oglądać na ekranie telewizora.

Zakłócone zostały nie tylko psychodeliczne widoki, ale także rozmieszczenie żywych figurek na płótnie. Pomijając pozornie fatalny budżet filmu, okazało się, że gdyby trwało to tylko 10 minut, mógłby zostać uznany za niezależny film eksperymentalny. Obwiniam George'a Lucasa za wprowadzenie aktorów na żywo do 99% środowiska CGI. Po prostu mi się to nie podoba. Wydaje się to dziwne, a mój mózg usiłuje dowiedzieć się, czy ogląda film animowany CGI, czy film akcji na żywo.

Powiedziawszy to, myślę, że działałoby znacznie, znacznie lepiej, gdyby poszli na całość i zrobili całkowicie animowany film CGI. To, że zakotwiczenie prawdziwych aktorów w tak ekstremalnym, kolorowym, fizycznie zakrzywionym środowisku morza po prostu mi nie działa. Myślę, że powinni byli złagodzić wygląd filmu na potrzeby występu na żywo lub po prostu zastąpić aktorów stylizowanymi postaciami CGI.

 

Co było w nim dobrego? Fakt, że im dalej w film, tym lepiej się wydaje. Wyścigi są coraz lepsze, historia jest coraz lepsza, a ogólnie rzecz biorąc, do dzieci z publiczności dociera dobra, pozytywna wiadomość na temat rodziny, aby stanąć w obronie tego, w co wierzą, i mieć odwagę stawić czoła trudnościom .

W szczególności ostatni wyścig był bardzo napakowany akcją, chociaż dla mnie uderzył w te same problemy, co podobne sceny z Transformers: dzieje się zbyt wiele, co utrudnia nawet skupienie się na tym, co oglądasz.

W szczególności uważałem, że Emil Hirsche jako Speed ​​wykonał niesamowitą robotę i muszę przyznać, że bardzo podobał mi się Lost Matthew Fox jako Racer X, tylko dlatego, że wydawał się tak bardzo lubić tę rolę.

Jedną z głównych atrakcji był młody Paulie Litt, Spritle, który opowiedział film ze śmiechem.

Z drugiej strony dziwnie jest widzieć ludzi w ładnym, kreskówkowym środowisku, a jeśli mam się czepiać, wydawało mi się, że słowo „dupa” było często używane w filmie, aby uniknąć przerażającej oceny G.

W końcu, idąc na parking, prawie poczułem się, jakbym po nadmiernej stymulacji wszedł do zbiornika pozbawionego zmysłów.

The Devil's House jest odzwierciedleniem prostszych czasów horroru. Od charakterystycznych dla epoki rekwizytów (zbyt duże Walkmany, obracające się telefony komórkowe itp.) przez ziarniste plany filmowe po niesamowity syntetyczny heavy rock i zapasowe, ale groźne serie na skrzypce i fortepiany, film autentycznie naśladuje wygląd i dźwięk lat 80. wczesny horror . Podczas gdy inni reżyserzy mogą wykorzystać lata 80. jako pretekst do przeżuwania filmu, Ti West rozumie, że to, co było najlepsze w horrorze lat 80., nie była jego pomysłowością, ale naciskiem na powoli płonące napięcie.

W tym celu film porusza się w niesamowitym tempie (i rozumiem to w najlepszy możliwy sposób). Gdy wędruje po domu z pozornie normalnymi rzeczami (napełnia butelkę wody, czyta książkę), West trzyma twarz Sama w ramkach i oszukuje publiczność, by pomyślała, że ​​coś może się stać, gdy odwróci głowę. Jeśli nie jesteśmy w ciasnym kadrze, West postanawia robić ujęcia szerokokątne, w których kamera porusza się tak wolno, że czujemy, jakby ktoś obserwował Sama z cienia. To mocna mieszanka dla kamerzysty, który potrafi utrzymać krawędź fotela. Gdy noc się przeciąga, a Sam staje się coraz bardziej paranoiczny w związku ze swoją sytuacją, stoimy razem z nim, chwytając nasz wyimaginowany nóż, by walczyć z nieuchronnie krwawym zakończeniem.

Zakończenie jest prawdopodobnie częścią filmu, która nie działa idealnie. Nie zrozumcie mnie źle, zakończenie wciąż jest bardzo przerażające (i bardzo krwawe), ale po 70 minutach jeżdżącego włosami napięcia prawie niemożliwe jest zaspokojenie przerażenia widza. Warto zauważyć, że na końcu filmu nastąpiła znacząca zmiana stylistyczna, która faworyzuje intensywne efekty wizualne i chwiejne zdjęcia w porównaniu z poprzednią pracą kamery, pokazując zdolność Westa do wykorzystania kamery jako narzędzia zarówno do wprowadzenia, jak i uduszenia nas na miejscu. . Pomimo tego, że film jest na końcu bardzo mały (a właściwie jest mniejszy), West pracuje z satysfakcjonującym, ale nieco przewidywalnym zwrotem akcji w ostatniej scenie, która mimowolni się uśmiechnie.

 

Dla niektórych fanów horrorów – którzy prawdopodobnie są fanami skrajnie brutalnych zabójców na odrodzenie, takie jak Rob Zombie Halloween – Dom Diabła może być zbyt powolny, ze zbyt małą przemocą. Jednak dla purystów gatunkowych jest bardzo niewiele rzeczy, które mi się w filmie nie podobają. Mam tylko nadzieję, że Devil’s House, intensywnie rozrywkowy tego lata „Przeciągnij mnie do piekła” i mała indie-that-canParanormal Activity razem oznaczają małą zmianę w sposobie myślenia o hollywoodzkim horrorze.

The House of the Devil pojawia się w kinach od 30 października, chociaż film pojawia się między Amazon Video i innymi usługami On Demand od początku października. Jeśli wiesz, proponuję obejrzeć ten film w kinach. Kinematografia, sztuka i projektowanie dźwięku są zbyt dobre, by marnować je na małym ekranie.
Spider-Man: The Spider poem działa na tym samym gruncie, co inne wielkoekranowe opowieści o superbohaterach, z których wiele pokazywano w kinach w ciągu ostatnich dwóch dekad, więc widzowie prawdopodobnie są już nimi zmęczeni. Jasne, Into the Spider-Verse często uderza w te same typowe rytmy rodem z superbohaterów, ale film wnosi do stołu wystarczająco dużo nowych pomysłów, aby się wyróżnić. To film o Spider-Manie, który świadomi widzowie mogli zobaczyć, że historia pochodzenia Petera Parkera była wielokrotnie opowiadana w druku, jako animacja i jako akcja na żywo. ta sama historia w innym świetle. W związku z tym Into the Spider-Vers to film o Spider-Manie, nie tylko dla fanów Milesa Moralesa, ale także dla płaszcza Spider-Mana i jego dziedzictwa. Bez wątpienia film

Wreszcie, Spider-Man: Spider-Poem oferuje prawie dwie godziny oszałamiającej i całkowicie wciągającej animacji, pięknie wykonanej, aby ożywić Milesa Moralesa – i historię superbohatera Spider-Poem w życiu, którego nigdy wcześniej nie widziano. droga. Podczas gdy wątki wiszące na potencjalną kontynuację mogą być nieco bardziej imponujące niż historia Milesa, a raczej ponumerowana, wieloświat zapewnia wyjątkowy zwrot w heroicznej opowieści o wieku Milesa od niezręcznego nastolatka do niego samego. pewny siebie superbohater. Mimo to, pod koniec dnia, Into the Spider-Verse Miles ma swoją historię, a jego pierwszy wielkoekranowy bohater bez wątpienia sprawi, że widzowie zapragną więcej tego Spider-Mana. To dobra rzecz w Spider-Man: Into the Spider-Verse to sequel.

Kimura i Sugisaki odgrywają tutaj dobrą rolę jako Manji i Rin, podczas gdy ich związek jest ostrzem bijącego serca Nieśmiertelnych. Dynamika między postaciami nie jest tak wyjątkowa – z Manji jako sfrustrowanym wojownikiem i mentorem, który rozumie prawdziwą cenę zemsty w sposób, w jaki zły mentor Rin nie jest w stanie – ale pozwala na zabawne i emocjonalnie znaczące wymiany między para, wszystko w starym. Ostrza Nieśmiertelnych funkcjonują jako samodzielna opowieść o parze i ich połączonych przygodach, ale ich chemia jest wystarczająco silna, aby sugerować, że mogą nosić na ramionach inny szczegół (jeśli kiedykolwiek się zdarzy).

Nieśmiertelne Ostrze wspomina o jednym z najważniejszych kamieni milowych w karierze Miike'a jako filmowca, służąc wszystkim krwawym, ciężkim uszkodzeniom ciała, rozsądnie brzmiącej akcji i solidnemu rodzajowi rozrywki, którego fani filmowcy oczekiwali od niego przez lata. Film ciekawie łączy elementy komiksowe i pary filmów samurajskich, ale nie tworzy nowej przestrzeni w żadnym z tych gatunków. The Blade of the Immortal również pozostaje w tyle za artystycznymi osiągnięciami, które Miike osiągnął dzięki jeszcze bardziej dojrzałym cechom w przeszłości, zwłaszcza jego 13 zabójcom. Mimo to jest to przyjemny szloch – zwykle dla fanów epickich samurajów warto spróbować. Oto kolejne sto filmów o Miike!

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Sensacja recenzja filmu - serial sensacyjny recenzja najlepsza

  Niezależnie od tego, czy mamy dwóch okropnych przegranych, mam na myśli to, że „bohaterowie” przerzucili się z Quick Mart na Mooby, jeśli chodzi o ich zwykłą pracę. Tak, ok, rozumiem… to jest PUNKT filmu, ale człowieku… wczesne lata 30-te i wspólne fast foody działają? NIE jako menedżer? W porządku, krótkie podsumowanie fabuły: nasz główny facet w końcu wylądował ze wspaniałym dzieckiem, świetnym wyglądem i pieniędzmi. Problem w tym, że jest z nim od około 10 lat i ma całkowitą kontrolę. Zamierzam go porwać do Jersey na Florydzie, gdzie pokażą mu jego prawa dotyczące nowego domu i pracy. Innym problemem jest to, że ma oczywisty urok między nim a menedżerem Mooby'ego, wieloletnim przyjacielem, i Becky, która ma pod powierzchnią romantyczne zainteresowania (gra Rosario Dawson). I oczywiście najlepszy koleś nie chce, żebyś odszedł. Dwie ikony Kleryków również powracają po 6 miesiącach rehabilitacji i pozornie odnalazły Jezusa. Podczas gdy zawsze lubię Kevina Smitha w jego cichej rol

Recenzja filmu sensacyjnego

  Zespół stojący za Keanu nie ogranicza się do satyrycznych i / lub rozrywkowych filmów kryminalnych / gangsterskich, ponieważ film (jak wiele szkiców Key and Peele) wyraźnie odnosi się do wielu popularnych hollywoodzkich filmów - i tak, Keanu zawiera żart o pewnym aktor kręci się wokół tego, kto mógł nawet zainspirować imię kociaka o tym samym imieniu. Znaczna część humoru filmu (który osiąga swój cel i jest w ogóle nieobecny) porusza się tam iz powrotem między dwoma partiami; jednak jeśli chodzi o reżyserię, Atencio nadal ciężko pracuje, aby zapewnić, że zabawne montaże i/lub komedie wizualne są wystarczająco zintegrowane z procesem. To z kolei pozwala Keanu poczuć się jak w kinie, a nie tylko jako zbiór scen Key i Peele, jak można się spodziewać, są główną atrakcją Keanu, podobnie jak urocza tytułowa postać (w tej roli aż siedem różnych kotów). Podobnie jak w przypadku bohaterów poprzednich pojazdów napędzanych komiksami, w filmie istnieją oczywiste podobieństwa między niechlujnymi

najlepsza Sensacja recenzja filmu - serial sensacyjny recenzja

  The Gods of Egypt został wyreżyserowany przez Alexa Proyasa, filmowca, który sygnalizował swoje znaki innowacyjnymi wizualnie filmami z lat 90., takimi jak The Crow and the Dark City, zanim rozpoczął stylowe (choć mniej pomysłowe) wysokobudżetowe projekty, takie jak ja, Robot. Niestety, w egipskich bogach jest bardzo mało wczesnej kreatywności, jest to mitologiczna fantazja / przygoda, która jest znacznie mniejsza niż jej nazwa i budżet 140 milionów dolarów. Nawet ci, którzy byli beznadziejni w stylu ignoranckiego Starcia Tytanów, ale niewiarygodnego, odnoszącego sukces bombowy, a być może przyszłego filmu kultowego, mogli tu ucierpieć z powodu tego, co faktycznie oferują bogowie Egiptu. Scenariusz „Egipskich bogów” został napisany przez duet napisany przez Burka Sharplessa i Matta Sazamę (Dracula Untold, ostatni łowca czarownic), którzy mają na celu radzenie sobie z mylącym (i tandetnym) filmem B z egipskiej mitologii poprzez dodanie samoświadomego humoru. mieszanka (w dużej mierze

Film sensacyjny recenzja

 Rogue Nation to piąta część serii filmów Mission: Impossible, ale wciąż jest tak świeża jak zawsze, nawet dziewiętnaście lat po premierze pierwszej części w kinach. W dużej mierze jest to zasługą nagrodzonego Oscarem scenarzysty / reżysera Christophera McQuarrie, który pracował u boku Cruise'a przy niektórych z jego najlepszych filmów w ciągu ostatniej dekady, takich jak Valkyrie i Edge of Tomorrow (obaj byli razem): McQuarrie ). Ekran McQuarrie i Drew Pearce (Iron Man 3) w Rogue Nation jest bardzo podobny do labiryntu, nawet jak na standardy serii Mission: Impossible. Scenariusz McQuarrie przypomina jednak scenariusz „Podejrzanych”, biorąc pod uwagę, jak właściwie połączyć wymaganą wystawę z rzadkim, ale ostrym dialogiem i pokrętną fabułą, która jest bardziej inteligentna niż przeciętna dla tego gatunku. W narracji Rogue Nation brakuje poprzedniej najlepszej misji: Impossible Movies to osobisty dramat. Podobnie jak czwarty film (Ghost Protocol), tworzy przejrzystą i ściśle zorgan

Sensacja recenzja filmu - serial sensacyjny recenzja

  Pomimo podstaw recenzji i (teraz) przestarzałych efektów, adaptacja Fantastic Four Tima Story odniosła sukces od połowy 2000 roku, ponieważ 20th Century Fox zarobił ponad 500 milionów dolarów na całym świecie, przy łącznym budżecie serii 230 milionów dolarów. Trzymając się kurczowo kręcenia nowego filmu Fantastyczna Czwórka (aby prawa nie wróciły do ​​Marvel Studios), Fox zlecił reżyserowi kroniki Joshowi Trankowi rozpoczęcie wznowienia serii – mając nadzieję, że młody filmowiec będzie w stanie zrobić to samo. rozrywki. , dramat i atrakcja, która zadebiutowała jako student pierwszego roku. Niestety, wraz z ponownym uruchomieniem Fantastycznej Czwórki, rozszerzenie Trank wyciągnął rękę, czyniąc z niego film, który był niewyobrażalny pod każdym względem (postać, historia i efekty specjalne). Najgorszy ze wszystkich   Film zaczyna się na mocnej stopie, opowiadając kontemplacyjną historię science fiction z kilkoma rysunkami nosa (szczególnie od dorosłych z życia Reeda) i buduje wyjątkowe